Op donderdag 12 augustus stond mijn vader ingeroosterd om in onze zustergemeente in Mêrces te spreken.
Normaal gesproken gaat Ismaël met nog een paar mensen met de kombi daar naar de dienst, en haalt ook mensen op die ver weg wonen, omdat er geen buslijn in de stad zelf is (alleen van stad naar stad). Maar op die donderdag moest Ismaël plotseling met Lourdes naar de eerste hulp, omdat ze op haar gezicht was gevallen op de oprit van haar huis, waardoor zij een flinke snee in haar lip kreeg. Dus zijn papa en ik met zijn eigen auto naar Mêrces gereden. Met Lourdes is gelukkig alles goed afgelopen, ze had niks gebroken, wat blauwe plekken, en ze moest en paar hechtingen hebben, maar omdat haar lip erg opgezet was, is dat uiteindelijk niet gebeurd. Ze kreeg medicijnen voor de pijn, en mocht naar huis.
De reden waarom ik over papa en zijn spreekbeurt schrijf, is omdat ik erg trots op hem was. U weet van vorige nieuwsbrieven dat pa de ziekte van Alzheimer heeft, en dat is niet altijd makkelijk voor hem zelf, en ook niet voor ons, om hem heen. Maar ik vond het heel knap van hem om deze preek te houden!
De mensen lieten echt merken dat ze de preek erg fijn vonden. Pa sprak over Mattheus 14:22-36, over ons geloof in de Here, wat we doen, als er een harde wind (problemen/strijd) in ons leven komt, gaan we net als Petrus, bang en twijfelend worden, en naar beneden kijken, of richten we onze ogen naar Jezus. Hij sprak op een manier, dat hij echt een vraag bij de mensen achterliet, van wat zijn jou harde winden, of storm, die je naar beneden laat kijken, is jou wind sterker dan je geloof in de Heer?
Ik vind het zo bijzonder, dat hij met de ziekte van Alzheimer, nog door de Heer wordt gebruikt om het evangelie te brengen. Net zoals mama in het ziekenhuis nog brochures uitdeelde aan de verpleegkundigen, en zo ziek als ze was, toch nog aan evangelisatie dacht.
Een les voor het leven; door ziekte en strijd, hij gaat (en zij ging) tot de laatste adem verder, om voor de Heer te werken, geen storm, of harde wind, mag ons tegenhouden, dat wil de Heer van ons, want in HEM zijn we sterk.

Het werk van mijn ouders, Govert en Marlies Jonker in Santa Bárbara is begonnen in 1981. Toen werd een kerk gebouwd op een helling, (hij staat nog naast het nieuwe kerkgebouw) zodat de benedenverdieping ook gebruikt kon worden. En daar is het Kinderdagverblijf CENA in 1982/1983 begonnen met een klein groepje kinderen. Ze kregen warm eten en hoorden een bijbelverhaal. Eén van die kinderen was Fernanda. Ze was toen 7 jaar oud.
Kort geleden is ze bij ons in de dienst geweest, samen met haar moeder Carminha, en toevallig was ze ook jarig op die dag. We hebben haar naar voren geroepen om voor haar te bidden, en ik maakte bijgaande foto. Ze woont nu in Talbaté in de staat São Paulo. Ze kwam even haar familie bezoeken.
Ik mag over haar schrijven in deze nieuwsbrief. Fernanda was en is open en vrolijk. Haar gezin bestond uit vader, moeder, één broer en drie zussen. Zij was het tweede kind. Ze kwam erg graag naar de kinderopvang, elke dag, en ook naar de zondagschool van tante Marlies, en in de vakanties naar de kinderbijbelschool. (Ikzelf kan mij dat ook heel goed herinneren).
Het was een hele bijzondere tijd. Fernanda groeide op en hoorde veel uit de Bijbel, net als andere kinderen. Ongeveer 25 kinderen kregen een warm bordje eten, gingen onder de douche en hun haren werden gekamd en behandeld door de juffen tegen de luizen.

Fernanda was altijd heel nieuwsgierig naar alle verhalen van de bijbel, en deed altijd hard haar best om bijbelteksten te leren en de plaatjes te kleuren.
Vandaag is ze 36 jaar en vertelt ze met een grote glimlach hoe God in haar leven gewerkt heeft. Mede door wat ze op het Kinderdagverblijf heeft geleerd. Ze vertelde nog dat ze op de kinderopvang bleef komen tot haar 17e jaar. De leeftijdsgrens was toen wel 15 jaar, maar ze mocht toen wat langer blijven van tante Marlies, omdat ze het zo fijn vond.
Toen Fernanda 15 was, vertelde ze dat ze het verlangen kreeg om zendeling te worden. Ze wilde weggaan en over Jezus vertellen aan iedereen. Maar haar ouders hebben haar tegengehouden, ze waren niet gelovig. Ze is met ongeveer 19 jaar naar een grote stad verhuisd voor werk en studie, en daar is ze getrouwd toen ze 20 was. Ze heeft nu een dochter van 15 jaar. Ze gaat naar de kerk, en is trouw aan de Here Jezus samen met haar man en haar dochter. Ze is erg gelukkig in de Heer, en bidt dat de Heer blijft werken in de harten van de rest van haar familie, in het bijzonder voor haar ouders. (een paar tantes kennen de Heer al)
Over haar moeder is ook een heel bijzonder verhaal te vertellen.
Fernanda vroeg mij, of wij een bezoek wilden brengen aan haar ouders. Ze bidt veel om bekering van haar ouders. Carminha, haar moeder kent het woord van God.
Toen de groep Volantes De Cristo (Vrijwilligers voor Christus) uit Rio de Janeiro hier in Santa Bárbara do Tugúrio kwam, nog bij mijn vader en moeder lang geleden, zijn ze huisbezoeken gaan doen in de hele stad, ze kwamen terecht bij het huis van Carminha, haar moeder (Oma van Fernanda) deed open, en ze kwamen binnen. De Heer had in het hart van één van de groep gezegd, dat daar een jonge vrouw woonde, die hen zou gaan begeleiden door de stad. Maar Carminha was niet thuis, ze was hout aan het halen. (Ik moest meteen denken aan het verhaal van David). Ze bleven wachten tot ze thuis kwam.
En toen ze thuis kwam, hebben ze gepraat en het klikte meteen met elkaar. En ging Carminha vanaf dat moment steeds met hen mee, om de weg te wijzen. Carminha vertelde dat ze uitgelachen en uitgescholden werd, als ze met de groep mee liep. Maar intussen kreeg ze goede raad, en hoorde het evangelie. Helaas tot de dag van vandaag heeft ze haar hart nog niet aan de Heer gegeven. Ze zegt nu dat ze een man (die haar neef vermoord heeft) niet kan vergeven, en daarom de keus nog niet heeft gemaakt, dat dit haar tegenhoudt. We hebben de bijbel erbij gehaald, en haar verteld hoe God daarover denkt, en dat God haar graag wil helpen vergeven, maar haar hart was nog erg gesloten na jaren van bitterheid, toen hebben we (pa en ik) voor haar gebeden, en haar uitgenodigd in de diensten te komen. Helpt u mee bidden, dat Carminha die man kan vergeven, als er vergeving is, kan er genezing zijn (LIED). En dat het voor haar en haar man niet te laat zal zijn, dat ze de Heer aannemen en Hem gaan volgen.

Zoals u waarschijnlijk al gelezen hebt in onze nieuwsbrieven bij de gebeds- punten, hebben we in elke nieuwsbrief gebed gevraag voor Alexandre. Ik heb net een positief resultaat van het Kinderdagverblijf beschreven, maar helaas loopt het niet altijd goed, ondanks dat de kinderen de bijbelverhalen elke dag mogen horen, en goede adviezen krijgen. Uiteraard weten we dat gedrag met heel veel aspecten te maken heeft, een gedrag komt ergens vandaan, het kan van positieve aard zijn, maar ook negatief. Alexandre heeft sinds zijn geboorte eigenlijk van alles moeten meemaken. Zijn vader Vicente was en is een alcohol verslaafde. Toen Magna verkering met hem kreeg, leefde ze een leven zonder God, en ze ging niet meer naar de kerk. Ze trouwde met Vicente en samen kregen ze nog een kindje, een meisje Emely. Vicente was een dominante man, agressief, lui en erg jaloers. Wanneer hij dronken was, was hij zo agressief, dat hij Magna vaak heeft geslagen, ze heeft hem bij de politie aangegeven, maar de politie deed niks, ze moest eerst gewond zijn, of hij moest op heterdaad betrapt worden. Maar de kinderen, vooral Alexandre hebben gezien, dat zijn vader met meubels gooide en zijn moeder met een mes aangevallen werd en er was veel ruzie. Op school toonde hij al heel vroeg agressief gedrag. Maakte veel ruzie, en had vaak een grote mond tegen zijn leraressen, vaak werd Magna op school geroepen, en dat gebeurt tot de dag van vandaag. Alexandre is nu 15 jaar, is al heel vaak blijven zitten, en wil niks van studeren weten. Hij heeft hulp gekregen van de kinderbescherming hier in de stad, en van school. Hij moest naar een psychologe en een soort dagtherapie volgen. Naar de psychologe is hij een paar keer geweest, maar hij kon niet met haar overweg. Hij wilde ook niet praten. Alexandre had wel een goed contact met mama, kon met haar praten, mama gaf hem ook aandacht en liefde, en hij voelde zich goed bij haar. Magna is inmiddels al een paar jaar van Vicente gescheiden, Alexandre wil niks weten van zijn vader, zegt hem te haten. Na mama´s overlijden zijn we inmiddels 2 jaar verder en ontdekten Magna en ik dat Alexandre al een hele tijd wiet aan het roken is. En hij gaat met hele verkeerde jongens om, luistert en gehoorzaamt zijn moeder niet, heeft geen respect voor haar, doet precies wat hij wil, en is vaak op straat. Hij is sinds het overlijden van mama wiet gaan roken (volgens zijn zeggen). Hij kon de pijn van zijn verlies niet aan, waardoor hij wiet is gaan roken, dat gaf hem een beter gevoel. Nu is Alexandre verslaafd, en als hij 1 of 2 dagen zonder roken is, wordt hij ziek. Hoe hij steeds aan wiet komt, weten we niet, hij zegt, dat te krijgen van zijn vrienden, de waarheid zal hij waarschijnlijk niet snel vertellen. Hij is erg mager, en heeft duidelijk een eetstoornis door de wiet.
Hier in Brazilië zijn drugs streng verboden, zelfs wiet. Als je gepakt wordt ga je de gevangenis in. Maar de gevangenis in Brazilië, de straf en de boetes stellen niks voor. Het werkt niet zoals het zou moeten. Wij maken ons ontzettend veel zorgen over wat er van Alexandre terecht zal komen. Hij heeft zoveel goede voorbeelden en getuigenissen gezien en gehoord, maar hij is op zo´n moeilijke leeftijd, weet alles beter, en wij begrijpen hem niet. Wilt u alstublieft hem in uw gebeden meenemen, dat God iemand van buiten zijn familie, (die alles al geprobeerd heeft) op zijn pad laat komen, waar hij naar wil luisteren en zich laat behandelen voor zijn verslaving, voordat hij andere drugs gaat gebruiken. Kortom, dat God een wonder doet in zijn leven.

Wilt u met ons danken voor:
- Dat we het werk, ondanks alle strijd, kunnen volhouden, dankzij de kracht en moed die de Heer ons geeft.
- Het Kinderdagverblijf, dat we hier vrij zijn om het evangelie te verkondigen.
- De waardering van de mensen voor het werk hier.
- Voor het mooie getuigenis van Fernanda, en voor haar leven.

We vragen u om met ons mee te bidden:
- Voor opwekking en groei in beide gemeentes.
- Voor Alexandre en voor Emely, kinderen van Magna Jonker.
- Voor de fam. Jonker en alle medewerkers in Brazilië.
- Voor onze plannen voor het afmaken van de gebouwen, van het Kinderdagverblijf en beide kerken, dat God ons wijsheid geeft, inzicht in alle zaken. Er is veel werk te verrichten.
- Voor het Kinderdagverblijf, voor alle kinderen, en hun ouders, en voor alle medewerkers (+leraressen).
- Voor kracht, moed en wijsheid voor Lourdes om leiding te geven, ze geeft aan dat het moeilijk werken is met de leraren die de burgemeester dit jaar heeft uitgeleend.
- Genezing van Lourdes’ lip na haar val.
- Voor Carminha, moeder van Fernanda en familie, dat ze zal kunnen vergeven, en de Heer aannemen en volgen.

Hartelijk dank voor uw betrokkenheid bij ons en bij het werk dat we mogen doen.
Namens alle medewerkers van het Kinderdagverblijf en de Kerken groet ik u,
Eliana Jonker