In de nieuwsbrief van juni/juli heb ik geschreven over de geboorte van Natan op 6 juli, de zoon van Angelo en Elizete uit Mêrces. Op 18 augustus werd hij opgedragen aan de Heer, en mochten ze getuigen van de grote zegen in hun leven, die de Heer aan de familie heeft gegeven. Angelo en Elizete wonen in Ribeirão de Santo Antônio. Om daar te komen moeten ze over 10 km onverharde weg rijden vanaf Mêrces. Pastor Antõnio houdt daar elke zondagmiddag een dienst in hun huis. Ismaël geeft daar, samen met een paar broeders en zusters, één zondag per maand assistentie bij.

Op 25 augustus kwam een grote jeugdgroep van één de evangelische gemeentes in Barbacena (35 km van SBT) op bezoek. Voor een speciale en gezellige avond met de jeugd en de tieners van hier. Samen hebben we veel gezongen, gedanst, en er werden optredens gedaan met hen, en met onze kleine en grote dansgroepen. Het was een hele fijne en geslaagde avond, waar de tieners erg van genoten hebben.

Eén van de ambtenaren van het gemeentehuis heeft een tijdje met Eunice samen gestudeerd, en heeft op die manier kennis opgedaan over het zendingswerk. Zij is bezig om een Museum in te richten over de geschiedenis van de stad Santa Bárbara do Tugúrio.
Leuk was, dat ze pa en ma daar ook bij heeft betrokken. Ze vroeg of wij mee wilden doen aan een interview en filmopnames van het zendingswerk, want we horen bij de geschiedenis van de stad. We waren zeer verrast en erg dankbaar voor deze waardering.
Op 1 september was de opnamedag. Ze vroegen of wij zoveel mogelijk een Nederlands tintje aan alles konden geven, en of we ook een beetje Nederlands wilden spreken met elkaar. Ook werd er gevraagd of we een Nederlandse lunch konden maken, zodat ze het konden proeven.
Ik heb 2 appeltaarten gebakken en een bruine koek. Thee en koffie erbij en uiteraard slagroom op het gebakje. Echt nederlands. Hmmm! Het was heerljk. Iedereen vond het lekker, maar ook heel bijzonder allemaal.
Ze hadden een vragenlijst samengesteld om papa te interviewen, om zijn verhaal te horen vanaf de tijd dat hij en mama uit Nederland vertrokken. Hij heeft zijn best gedaan, en we hebben ook uitgelegd hoe de familie de laatste jaren heeft geleefd. En hoe het nu is met het gehele zendingswerk van Govert en Marlies Jonker. Ze hebben Cena gefilmd en fotos gemaakt, en een week later stond ook nog eens een TV-ploeg bij ons op de stoep, om ons te filmen. Zij waren getipt door een vriend van de eerdere cameraman, die alles erg interessant vond. Wat er op de televisie komt, dat horen we misschien later wel een keer.
Het was een hele ervaring allemaal. Voor het eerst sinds 1981. Ik moest zelf veel aan mama denken, jammer dat ze dit ook niet samen met ons kon meemaken. Want tenslotte, was pa niet alleen, ze zijn samen gekomen, en hebben dit altijd samen gedaan, maar het was voor de Heer.
“Wees daarom altijd sterk in het geloof, lieve broeders en zusters. Houd vol en doe altijd je best voor de Heer. Jullie moeten weten dat alles wat je voor de Heer doet, beloond zal worden. “ (1 Korintiërs 15:58)
Het is niet voor onszelf, maar voor God alleen, en onze dankbaarheid en onze beloning komt van de Heer, en niet van ons mensen ook al kunnen we dat fijn vinden, de Heer staat boven alles, van Hem en voor Hem zijn alle dingen.

De gemeente van Eunice’s vriend Rafael, nodigde de oudere dramagroep (aanbidders zonder grenzen) uit om met een theater/toneelstuk op te treden op 22 september in hun gemeente. Ik deed daaraan mee, en had de rol van de tegenstander. (Dat was minder leuk, maar de boodschap is wat telde). De avond was zeer geslaagd, en het was erg fijn om met ze mee te doen.

Op 4 oktober 2008, precies 10 jaar geleden ging ik met mijn bagage voor onbepaalde tijd weer terug naar Brazilië. Het is alweer zolang geleden. Wat gaat de tijd toch snel voorbij. Mijn Volkswagen Golf uit 19?? verkocht ik aan de van mij tot heden trouwe sponsor Garage P. uit Surhuisterveen (zomaar uit een garagelijst gekozen). Hij bleek een christen te zijn, die geraakt werd door mijn verhaal, en mijn auto wel wilde kopen, en nog veel meer betaalde dan wat hij waard was. Een auto is altijd moeilijk om weg te doen, een auto die mij altijd gereden heeft van werk tot huis, en van huis tot werk, ik was best gek op mijn autootje. Opgeven heeft altijd een prijs, hé! Maar als het voor de Heer is, dan is het altijd goed, ik wist het zeker dat het Zijn wil was, dat ik terug ging, en vandaag hier zittend waar mama altijd zat om ook de nieuwsbrief te schrijven, begrijp ik alles veel beter dan toen. De Heer werkt altijd vooruit, want alleen Hij weet wat onze toekomst is. Hij heeft alles al gepland. Zelfs mijn vertrek naar Nederland in 1994 had Hij in Zijn plannen, ook al heb ik toen vrienden en familie achtergelaten, het moest zo zijn. Als we ons leven door de Heer laten leiden, heeft Hij ook de controle erover, en hoeven ons niet bezorgd te maken.
Ik wil van de gelegenheid gebruik maken, en al mijn sponsers hartelijk bedanken. Sponsors die ik vanaf het begin 10 jaar geleden heb mogen krijgen. Ik wil ze allemaal hartelijk bedanken voor de trouwe financiële hulp elke maand. We vieren 10 jaar samen. Ik hoop en bid altijd dat de Heer jullie niets tekort laat komen, jullie gezondheid geeft, en dat jullie de kracht en de zegen van de Heer mogen ervaren in jullie leven. Ik wil vandaag echt benadrukken dat jullie weten, dat als ik jullie niet had ik niet naar Brazilië terug kon gaan, laat staan hier wonen en werken.

In mijn visum situatie is niets veranderd. Ik mag in het land blijven zolang ik deel uitmaak van het bestuur van onze Stichting in Brazilië. En zolang ik vrijwilligerswerk verricht, dus geen betaald werk zoek. Dat is omdat ik de Nederlandse nationaliteit heb net als mijn vader en moeder. Ik werk als boekhoudster voor het Kinderdagverblijf CENA en de beide kerken. Verder doe ik alle correspondentie tussen Brazilië en Nederland, onderhoud het contact met ons bestuur in Nederland, en schrijf de nieuwsbrieven. In de kerk maak ik om de twee maanden ook het preekrooster, doe mee in de zangdienst en zorg voor nieuwe liederen enz. en doe samen met Eunice de bediening van alle geluidsapparatuur in de kerk. Maar het grootste deel van de dag zorg ik sinds 2016 voor mijn vader. Hij is praktisch niet meer alleen, hooguit 2 à 3 uurtjes ‘s middags in het weekend. Hoewel ik mijn eigen huisje heb, slaap ik 6 nachten bij mijn vader, en Ismaël 1 nacht. Magna kookt zaterdags en luncht ´s avonds met hem op zaterdag, zondag en maandag. Voor Ismaël en Magda is het moeilijker om bij hem te zijn, omdat ze hun eigen gezin hebben, wat bij mij niet het geval is. ´s Middags ga ik naar mijn eigen huis en doe het kantoor werk enz. daar. Dan is Ana, pa´s werkster in de huishouding altijd bij hem. Aan het eind van de middag ga ik weer terug naar mijn vader.

Wilt u met ons danken:
- Voor het opdragen van Natan aan de Heer.
- Voor het jeugd en tienerwerk in de gemeentes en daarbuiten.
- Voor de waardering van het zendingswerk, waardoor we opgenomen zijn in de geschiedenis van de stad.
- Voor Eliana die haar 10de jaar viert dat ze weer terug is in Brazilië.

We vragen u om met ons mee te bidden voor:
- Alexandre en Emely, de kinderen van Magda.
- Voor de afbouw/renovatie van het Kinderdagverblijf, die inmiddels per 1 oktober is begonnen.
-Voor het Kinderdagverblijf, voor alle kinderen en hun ouders. Voor wijsheid en kracht voor alle medewerkers, leraressen en de leiding.
- Voor nieuwe sponsors voor het komende jaar 2019, die mee willen helpen om het werk samen voort te zetten wat de Heer hier in 1981 begonnen is.
- Voor de huwelijksinzegening van pastor Antônio en Shirlene op 8 december.

Hartelijk dank voor uw betrokkenheid bij ons en bij het werk dat we mogen doen.
Namens alle medewerkers van het Kinderdagverblijf en de Kerken, groet ik u allen.
Eliana Jonker